.................................................................................................................

Ελλάδα μπορείς ("μ'ενα όνειρο τρελό...")!

Να πω ότι δεν είμαι περήφανος για την Εθνική ομάδα της χώρας μου; Μεγάλο ψέμα.

Να πω ότι ζηλεύω τους φίλους συναδέλφους που βρίσκονται στην Ιαπωνία ενώ εγώ αρκούμαι στις τηλεοπτικές μεταδόσεις και ραδιοφωνικές περιγραφές των αγώνων; Ακόμη μεγαλύτερο αλλά αυτό είναι μία άλλη, μεγάλη και πονεμένη, ιστορία...

Ελλάδα σε ευχαριστώ. Ευχαριστώ που με ώθησες πριν πολλά χρόνια να ασχοληθώ με το θλημα που ταιριάζει όσο κανένα άλλο στην ιδιοσυγκρασία του λαού σου.

Γιατί το μπάσκετ ταιριάζει στους Ελληνες και οι Ελληνες ξέρουν να παίζουν μπάσκετ. Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από το ότι μια μικρή χώρα μόλις 10 εκατομμυρίων κατοίκων έχει καταφέρει να πάρει τα τελευταία είκοσι χρόνια δύο χρυσά μετάλλια σε Πανευρωπαικά
Πρωταθλήματα, να έχει δεκάδες πλασαρίσματα στις κορυφαίες τετράδες και ακόμη περισσότερα μετάλλια σε επίπεδο Νέων, Εφήβων και Παίδων; Φυσικά και όχι...

Η ομάδα της χώρας μου είναι και με τη...

βούλα μία από τις τέσσερις καλύτερες ομάδες του πλανήτη αφού διατήρησε την...

πελατιακή σχέση (και ζητώ συγγνώμη από τους πολλούς Γάλλους φίλους μου για τον χαρακτηρισμό αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια) με τη Γαλλία και διευρύνοντας το νικηφόρο σερί της στις 7 νίκες καλείται την Παρασκευή να αντιμετωπίσει την ομάδα των ΗΠΑ με στόχο την πρόκριση στον τελικό.

Το ερώτημα φυσικά είναι αν η Ελλάδα μπορεί να νικήσει την επίσης αήττητη ομάδα των ΗΠΑ.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, μπορεί και... παραμπορεί. Δεν ξέρω τι... όνειρο έχω δει, αλλά κάτι μου λέει ότι θα νικήσουμε...

εύκολα. Καλά, μη βαράτε, ακόμη, αφήστε να γίνει πρώτα το ματς και μετά πυροβολείτε τον... πιανίστα.

Η Ελληνική ομάδα είναι ένα γεροδεμένο σύνολο με παίκτες που ξέρουν ο ένας τον άλλο, με αυτοματισμούς ειδικά στην άμυνα, ομάδα που ποτέ δεν τα παρατά και που κυρίως έχει μάθει να μην επιτρέπει στον αντίπαλο να επιβάλει τον ρυθμό του.

Αν η Ελλάδα κρατήσει τους Αμερικανούς κάτω από τους 75 πόντους τότε θα νικήσει!

Και το αναφέρω έχοντας πλήρη γνώση των όσων γράφω.

Ενα ματς είναι σαν όλα τα προηγούμενα με έναν αντίπαλο με σαφώς πιο ποιοτικούς παίκτες όχι όμως τόσο δεμένο ως ομάδα σαν την Ελλάδα.

Ποντάρω στο καθαρό μυαλό των Ελλήνων, στον Θοδωρή Παπαλουκά που είναι παίκτης μεγάλων αγώνων, στον Σχορτσιανίτη που έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται τα ονόματα των αντιπάλων του και στον Σπανούλη που θα θελήσει να δώσει ένα δείγμα των ικανοτήτων του στους μελλοντικούς αντιπάλους του στο ΝΒΑ.

Ποντάρω στον εκνευρισμό και στην έλλειψη ψυχραιμίας απέναντι στην διαβασμένη και σκληρή ελληνική άμυνα από την ομάδα των ΗΠΑ και στην ελληνική ψυχή που έχει αποδείξει ότι μέχρι και βουνά μπορεί να κινήσει. Πάμε γερά Ελλαδάρα...