.................................................................................................................

Η ομάδα που αρνείται να χάσει...

Το είδαμε και αυτό λοιπόν... Πάνω που νομίζαμε ότι θαύματα σαν και αυτό του Βελιγραδίου στον ημιτελικό με τη Γαλλία δεν επαναλαμβάνονται ή έστω συμβαίνουν μια φορά στα 100 χρόνια, ήρθε πάλι αυτή η Εθνική Ελλάδας να μας διαψεύσει πανηγυρικά. Ενα ματς θεωρητικά χαμένο, με την πρωταθλήτρια Ευρώπης να βρίσκεται 5 πόντους πίσω στο σκορ και τους αντιπάλους να σουτάρουν βολές λογικά δεν... κερδίζεται που να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα.

Φαίνεται όμως πως αυτή η ομάδα έχει το χάρισμα. Ή μάλλον έχει κάτι καλύτερο. Τον χαρακτήρα της μεγάλης ομάδας που αρνείται να χάσει.

Το τι δεν έχει έως τώρα η Ελλάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είναι εμφανές διά γυμνού οφθαλμού.

Δεν διαθέτει σπυρτάδα στην επίθεση, προσοχή στην περιφερειακή άμυνα και σταθερότητα στην ευστοχία της.

Τη μια μέρα σουτάρει με 95% στις βολές και την άλλη με 51%. Σε έναν αγώνα όπως αυτόν με την Αυστραλία σπάει τα καλάθια από το τρίποντο και στο φινάλε, μέσα σε εννέα δευτερόλεπτα, βάζει δύο απανωτά και κερδίζει το ματς.

Θέλω να πιστεύω ότι η Ελλάδα, μετά και από αυτή την επική ανατροπή κόντρα στους Αυστραλούς θα δείξει ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο απέναντι στη Βραζιλία και την Τουρκία. Πρέπει οι παίκτες να αποβάλουν πλέον το όποιο άγχος έχουν, να μην σκέφτονται μόνο την άμυνα αλλά να δημιουργήσουν και στην επίθεση κάτι που αν μη τι άλλο είναι μέσα στο ρεπερτόριό τους.

Με τον πρώτο σκόρερ του Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου Ζήση ουσιαστικά να κάνει αισθητή την παρουσία του με το νικητήριο καλάθι κόντρα στην Αυστραλία, τον πενταδάτο Χατζηβρέττα ακόμη σφιγμένο, τον Παπαδόπουλο ασταθή η Ελλάδα περιμένει από όλους τους παίκτες της να δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους στη συνέχεια για να έρθει η διάκριση.

Οσον αφορά το τι... έχει αυτή η ομάδα εκτός από το...

κοκκαλάκι της νυχτερίδας; Εχει το χάρισμα να τρομάζει τον αντίπαλο όταν το θέλει.

Ετσι την έπαθαν οι Γάλλοι τον Σεπτέμβριο του 2005, έτσι την έπαθαν στην 3η αγωνιστική και οι Αυστραλοί που δεν είχαν το καθαρό μυαλό να βάλουν τις βολές, να μην κάνουν δύο απανωτά λάθη και να μη δεχθούν δύο απανωτά τρίποντα.

Αν είχαν κάνει έστω ένα από τα προηγούμενα θα είχαν νικήσει.

Ομως με τα "αν" δεν κερδίζονται τα ματς. Τα ματς κερδίζονται με την αυταπάρνηση, τη θέληση και την αίσθηση της άρνησης της ήττας που έχουν ο Παναγιώτης Γιαννάκης και οι παίκτες του. Μια ομάδα που φεύγει από το γήπεδο μόνον όταν ακουσθεί η κόρνα της λήξης και όποιος αντίπαλός της δεν το βάλει καλά στο μυαλό του... καλά να πάθει.