.................................................................................................................

Ας μιλήσουμε για άμυνα...

Το αγαπημένο θέμα του Παναγιώτη Γιαννάκη, φυσικά. Ο προπονητής της Εθνικής έχει καταφέρει τα δύο τελευταία χρόνια και ειδικά μετά το... πάθημα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας να δώσει μία συγκεκριμένη αμυντική ταυτότητα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ελλάδα. Βλέπετε, η εποχή που ο ίδιος μεσουρανούσε στο ευρωπαικό στερέωμα ή ακόμη περισσότερο η εποχή του μέγιστου Νίκου Γκάλη έχει περάσει ανεπιστρεπτί για την Ελλάδα.

Ούτε Γκάλη θα βγάλουμε ξανά, πόσο μάλλον ούτε Γιαννάκη, παίκτες ηγέτες, με τεράστια προσωπικότητα. Η Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες ομάδες όπως για παράδειγμα η Ισπανία, η Γερμανία, η Αργεντινή, η Κίνα αλλά και η Βραζιλία δεν διαθέτει τον παίκτη-ηγέτη ο οποίος ναι μεν θα συγκεντρώσει επάνω του όλη την αντίπαλη άμυνα, θα είναι όμως αυτός στον οποίο οι συμπαίκτες του θα εμπιστευτούν το δύσκολο σουτ στο φινάλε. Ούτε Γκασόλ διαθέτει η Ελλάδα, ούτε Νοβίτσκι, ούτε το θηρίο που λέγεται Γιάο ούτε Μπαρμπόσα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη όμως διαθέτει 12 ισάξιους...

Νοβίτσκι που συνθέτουν μία αχτύπητη ομάδα, ειδικά στην άμυνα. Αυτός ο τομέας του παιχνδιού ήταν που οδήγησε την Ελλάδα στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Βελιγράδι, αυτός θα είναι ο μπούσουλάς της και στα γήπεδα της Ιαπωνίας. Διαθέτοντας παίκτες που αποδεδειγμένα πλέον βάζουν το εγώ τους κάτω από το συνολικό καλό της ομάδας, έχοντας πλέον αυτοματισμούς στο παιχνίδι της με αλληλοκαλύψεις, έλεγχο των
ριμπάουντ παρά την έλλειψη πολλών σεβενφούτερς και με εξαιρετική έφεση στα κλεψίματα η ελληνική ομάδα μοιάζει με σταυρόλεξο για δύσκολους λύτες όσον αφορά τους αντιπάλους που την αντιμετωπίζουν.

Με τον καλύτερο αμυντικό της τελευταίας διετίας στην Ευρωλίγκα, Διαμαντίδη, έναν παίκτη-ορχήστρα όπως ο Φώτσης ο οποίος δείχνει να έχει βρει πλέον τον ρόλο που του ταιριάζει απόλυτα στην ομάδα, αυτόν του πασπαρτού, με παιδιά δυνατά όπως ο Παπαδόπουλος, ο Ντικούδης, ο Σχορτσιανίτης και με γοργοπόδαρους γκαρντ όπως ο Παπαλουκάς, ο Ζήσης και ο Σπανούλης η Ελλάδα μοιάζει να αναβιώνει τον μύθο της Λερναίας Υδρας. Και πλέον αναζητείται ο... Ηρακλής για να τις κόψει και τα 12 κεφάλια...

Αν δεν σας αρκούν τα δικά μου σχόλια, ρίξτε μια ματιά στους αριθμούς. Στα έξι από τα επτά φιλικά που έδωσε, με εξαίρεση το πρώτο κόντρα στη Σερβία στο Μπόρμιο όπου οι παίκτες προέρχονταν από μία σκληρή προετοιμασία και η Ελλάδα έχασε δεχόμενη 79 πόντους, η άμυνά της δέχεται κατά μέσο όρο κάτω από 60 πόντους. Για την ακρίβεια 59! Ποια ομάδα χάνει λοιπόν όταν δέχεται κάτω από 60 πόντους στην άμυνα; Μάλλον
καμία...

Πέρυσι στο Βελιγράδι η Ελλάδα υπέστη όλη κι όλη μία ήττα, από τη Σλοβενία, δεχόμενη 68 πόντους. Στα υπόλοιπα έξι παιχνίδια που έφυγε νικήτρια από το γήπεδο η άμυνά της είχε κρατήσει τους αντιπάλους μάξιμουμ στους 66 πόντους του ημιτελικού με τη Γαλλία, μίνιμουμ στους 50 στα ματς της πρώτης φάσης με Γαλλία και Βοσνία. Ο δε μέσος όρος στους 58,3 πόντους!

Η Εθνική Ελλάδας λοιπόν δεν ζητάει... συγγνώμη για την άμυνα αλλά με αυτήν ετοιμάζεται να χτυπήσει όλους τους αντιπάλους της. Οσο κι αν τα ποσοστά ευστοχίας στα φιλικά ειδικά στις βολές και στα τρίποντα δεν αρμόζουν σε μία πρωταθλήτρια Ευρώπης, η άμυνα είναι αυτή που θα την οδηγήσει ξανά στο να πρωταγωνιστήσει σε μία μεγάλη διοργάνωση.