Thursday, 13.07.2006	posted by Ioannis Psarakis 7:10 pm
Category: FIBA World Championship

.................................................................................................................

"SOFOKLIS" ABOVE THE RIM

Αρχικά, θα ήθελα να καλοσωρίσω όλους τους φίλους blogers του site του Μουντομπάσκετ και να ευχηθώ καλούς αγώνες. Πάμε τώρα στην ουσία. Θα μου επιτρέψετε στο πρώτο μου σχόλιο να αναφερθώ στην πρωταθλήτρια Ευρώπης η οποία μετά από 19 χρόνια είναι ξανά η χώρα μου (μας) η Ελλάδα. Μια ομάδα που πλέον έχει καθιερωθεί στην εκτίμηση των φιλάθλων όλου του κόσμου και θεωρείται όχι άδικα, ένα από τα φαβορί για μετάλλιο στην Ιαπωνία. Η εμπειρία μου από την παρακολούθηση πολλών μεγάλων διοργανώσεων με έχει διδάξει ότι μία ομάδα που βρίσκεται στην κορυφή οφείλει να έχει υψηλούς στόχους.

Από την άλλη πλευρά όμως η επιτυχία από την αποτυχία απέχει τόσο λίγο όσο η άκρη της στεφάνης από το κεντρικό σημείο του ταμπλό. Μια χαμένη βολή όπως του Θοδωρή του Παπαλουκά έβγαλε την Ελλάδα από την 8αδα του Ευρωμπάσκετ του 2001, ένα τρίποντο του Διαμαντίδη την έστειλε στον τελικό πέντε χρόνια αργότερα. Μια... μη χαμένη βολή του Σιγάλα στο Μουντομπάσκετ του 1994 κόντρα στο Πουέρτο Ρίκο έστειλε την ομάδα μας στους 8 σε όμιλο με τον Καναδά και την Κίνα και από εκεί στην τετράδα ενώ οι... υπολογισμοί ήθελαν τη βολή να είναι χαμένη.

Η φετινή ομάδα της Ελλάδας κατά βάση δεν θα διαφέρει πολύ από την περσινή. Θα προέβλεπα μάλιστα ότι θα διαφέρει ελάχιστα. Αν όλα πάνε καλά και οι 17 παίκτες που έχει στη διάθεσή του ο Γιαννάκης μείνουν υγιείς
τουλάχιστον 10 από τους 12 χρυσούς πρωταθλητές Ευρώπης θα φορέσουν τη φανέλα και στην πόλη Χαμαμάτσου. Ουσιαστική διαφορά σε σχέση με πέρυσι θα είναι αν όλα εξελιχθούν ομαλά η προσθήκη του θηριώδους Σχορτσιανίτη κάτω από τα καλάθια. Ο Μπουρούσης μπορεί να είναι ψηλότερος από τον "Σόφο" όμως ο "baby Shaq" όπως τον βάφτισαν οι Αμερικανοί μπορεί να κάνει τη διαφορά. Φέτος στον Ολυμπιακό δούλεψε πολύ σκληρά. Εβαλε το κεφάλι κάτω, έκανε εκατοντάδες προσωπικές προπονήσεις με τον γυμναστή της ομάδας τον οποίο τυγχάνει να γνωρίζω προσωπικά και μου έχει μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για την αφοσίωση του Ελληνα σέντερ στις οδηγίες που του δίνονταν, την αποφασιστικότητά του να αποδείξει ότι δεν είναι "καμμένο χαρτί" και την επιμονή του να καλύψει το χαμένο έδαφος. Με τον Σχορτσιανίτη στη ρακέτα η Ελλάδα αποκτά ένα επιπλέον όχι μόνο αμυντικό (από τον όγκο και τη δύναμη) αλλά και επιθετικό όπλο αφού ο Σόφο είναι ένας από τους λίγους Ελληνες παίκτες που κάνουν αυτό που...

τρελένομαι να βλέπω σε έναν αγώνα μπάσκετ. Τον παίκτη που παίρνει το επιθετικό ριμπάουντ κάτω από το καλάθι και τραντάζει τη μπασκέτα με το κάρφωμά του τελειώνοντάς τη αποτελεσματικά αλλά και παράλληλα...

εντυπωσιακά. Αν ο Σοφοκλής που πιστεύω ότι θα συμπεριληφθεί τελικά στη 12αδα αποφύγει μάλιστα τα φάουλ-απειρίας τότε ίσως εξελιχθεί σε παίκτη αποκάλυψη. Φυσικά και βασικός θα ξεκινάει ο Λάζαρος Παπαδόπουλος, ίσως ο καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης που έχει μείνει στη "γηραιά ήπειρο" όμως ο Σόφο θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να αναπληρώνει το κενό του. Από τους υπόλοιπους διεθνείς περιμένω ό,τι ακριβώς
έκαναν και στο Βελιγράδι. Να παραμείνουν προσγειωμένοι, να κοιτάζουν κάθε ματς ξεχωριστά και στο τέλος να κάνουν το ταμείο. Η τριπλέτα Παπαλουκάς-Διαμαντίδης-Ζήσης στην περιφέρεια είναι το μυστικό της πορείας και περιμένω από τον βενιαμίν της παρέας, τον Ζήση να φανεί ακόμη πιο ώριμος και αποτελεσματικός κάτι που είναι σαφέστατα μέσα στις δυνατότητές του. Στους φόργουορντ ο Φώτσης έχει πλέον συμβιβαστεί με τη δουλειά του ρολίστα η οποία αμυντικά κυρίως ήταν το κρυφό όπλο της ομάδας στο Ευρωμπάσκετ. Ο "κάπτεν" Κακιούζης στην πιο ώριμη ηλικία για μπάσκετ θα προσθέσει καθαρό μυαλό και τις ηγετικές του ικανότητες ενώ για την κρυφή μου... συμπάθεια, τον Νίκο Χατζηβρέττα, έναν εξαιρετικό χαρακτήρα και "ηρεμη δύναμη" στο παρκέ πιστεύω ότι "χρωστάει" (με την καλή έννοια) ένα σούπερ-τουρνουά το οποίο και το αξίζει. Είναι ένας τολμηρός παίκτης που δεν φοβάται να σουτάρει όταν η μπάλα είναι βαριά, έχει απεριόριστες δυνατότητες και αθλητικά χαρίσματα και θα χαιρόμουν να τον έβλεπα να δίνει το δικό του ρεσιτάλ.